Nacemos siendo un lienzo en blanco pero cada persona que conocemos da su propia pincelada. No importa cuanto ocupe su garabato ni el color que elija al hacerlo.
lunes, 8 de abril de 2024
Improvisar
domingo, 7 de enero de 2024
Querer vs. Poder
Guiados a veces por la envidia, otras por algo que un día quisimos y no hemos podido hacer/tener aún (sin plantearnos siquiera si realmente lo queramos ahora) o incluso porque seguimos aquello que nos toca "querer" o "somos capaces de hacer" en un determinado momento de la vida.
Con el tiempo y la repetición, estas ideas impuestas o autoimpuestas, se transforman en muros.
Límites que trasladamos también a quienes más queremos o de quienes cuidamos.
Haciendo estos muros aún más altos que los nuestros propios.
El miedo y la sobreprotección, nos hacen creer que ellos ya/ aún no pueden,
¿Pero y si quieren?
"Querer es poder" dice el refrán, y aunque no siempre aplique, considero que sí lo hace el que al menos lo intentemos.
Se dice que todas las elecciones las hacemos por miedo o amor. Por tanto, si el miedo nos limita en el "poder", tal vez sea hora de cambiar la mirada y buscar el "querer" desde el amor.
Escuchándonos y escuchándoles más:
domingo, 17 de diciembre de 2023
Otoño-invierno
El imparable cambio climático y mis últimos viajes, han hecho que la temporada otoño-invierno tenga más sentido que nunca; porque hoy/ahora es otoño y voy en manga corta, pero mañana/esta noche ningún guante parece ser lo suficientemente abrigado para no sentir que en cualquier momento pierdo un dedo.
Pero no por ello debemos olvidar que son muchos quienes caminan y no tantos quienes tienen nuestra suerte.
miércoles, 30 de agosto de 2023
Volver
sábado, 18 de marzo de 2023
Gracias amoñi
Los árboles genealógicos representan nuestras raíces, esas que nos "dan el apellido" y una buena parte de quienes somos.
Además de la conexión con la tierra, para que una familia/ árbol se mantenga firme en el tiempo y el agua llegue a sus ramas, hojas y plantas, se necesita un tronco fuerte.
Nosotros tuvimos la suerte de nacer en un árbol plantado en Donosti (donde nunca faltó agua) y ser "sujetados" por un tronco muy firme llamado Josepi (de la mano de su inseparable Juantxo, por supuesto).
Un tronco/ pilar que se ha ocupado siempre de mantener nuestras ramas entrelazas y ha regado día a día con mucho amor (y otros tantos alimentos) el árbol que visualiza nuestra unidad.
Ella, cuidadora por naturaleza, ha sido siempre como los búhos que coleccionaba en su mesilla (y adornan desde hace muchos años la mia). Ese ave que vela por nosotros, y lo hace con los ojos bien abiertos para que no nos falte de nada.
En su nido siempre abierto y fuera de él, hemos coleccionando millones de recuerdos en forma de comidas, paseos, viajes y horas en la playa.
Lo difícil, como tantas veces nos has cantado con "txoria txori", es dejar que vueles como pájaro y no cortarte las alas, porque entonces dejarías de ser el pájaro al que tanto queremos.
Hace unas semanas que "volaste para siempre", pero aún no he aceptado que te hayas ido, ¿cómo puede alguien irse si está tan dentro de ti? En tus gestos, rutinas… en quien eres.
Cuando quiero verte, en cambio, cierro los ojos y te veo cantando, bailando, cocinando, riendo… Llena de vitalidad, un torbellino de energía a quien no le paró ni romperse la cadera.
El Alzheimer, en cambio, si se llevó poquito a poco durante los últimos 9 años algunas de las cosas que tanto te caracterizaban, pero siempre quedó la esencia. Esa misma que nos daba la bienvenida sonriente, ponía alguna que otra cara al contar historias y siempre nos acompañaba hasta la puerta para exprimir cada oportunidad de estar juntos.
Durante este tiempo, tus hijos han ido cogiendo espacio en nuestro tronco y somos nosotros quienes nos encargamos de mantener las ramas entrelazadas para que esta unidad que con tanto esfuerzo y cariño habeis construido siga firme siempre. Un árbol del que, como ha hecho Chloe, crecerán nuevas flores "Barandi Bengoetxea" y te llevarán a ti dentro, amoñi.
Acabo con las palabras de Iker, inspiración para todas las de arriba:
"Amonak ereindako hazietatik sortu gara, eta orain, lore eder hauek loratu ondoren, lasai joan da Joxepi. Baina lore hauek begiratzen ditugun bakoitzean, amonaren hazia ikus dezakegu, lorea ez bait da ulertzen hazia gabe. Gure familia ez bait da ulertzen amona gabe.
Mila esker eraiki duzunagatik, Amona."
Maite zaitugu.